W jak Warszawa to nie byl moj pomysl. Zostalem do niego “doproszony” w pewnym momencie, gdy Bogna uznala, ze przydaloby sie cos pisanego.
Dostalem wiec idee juz wyartykulowana, ale moglem ja przeinterpretowac wedlug uznania.
Przyjalem, ze jesli czesc architektoniczna i artystyczna opiera sie na ignorancji, to uzupelnieniem powinno byc klamstwo i arogancja. Tak zreszta widze Warszawe wspolczesna (z tym tylko, ze ani “klamstwo” ani “arogancja” to nie sa slowa scisle zwiazane z moralnoscia!).
Warszawa dla mnie to Stare Miasto (Klamstwo! Klamstwo!), PKiN (Arogancja!) i nowe realizacje po 89 roku (Klamstwo i Arogancja!).
Jesli tak, jesli klamstwo i arogancja moga byc zle, ale moga byc tez dobre, postanowilem arogancko sklamac Warszawe (“sklamac” tak jak klamią siebie bohaterowie Lodu Jacka Dukaja). Sklamac siebie, to znaczy odrzucic siebie ze swoja historia i wymyslic siebie – lacznie ze swoja przeszloscia i przyszloscia – od nowa. No a jesli juz chcemy sie sklamac tak totalnie – to arogancja tego gestu jest oczywiscie niezbedna.
Wiec sklamalem Warszawe jako Stolice Wszechswiata. Jako najwazniejsze miasto na swiecie.
I poprosilem innych autorow by rowniez Warszawe sklamali. Dalem im slowa kluczowe – Rownowaga, Hegemonia, Mit. Sam napisalem wstep-nie wstep oparty na slowie i idei Wyzwolenia.
No i to w sumie wszystko.
Pozostale dwie czesci tez sa – jak sadze – oparte na klamstwie (powtarzam – raczej w pozytywnym, niz negatywnym znaczeniu), pokazuja obiekty ktorych nie ma, opowiadaja historie, ktore sie nie zdarzyly.
Jaki jest tego wszystkiego cel?
Moim zdaniem, jest to swego rodzaju artystyczna prowokacja mogaca byc poczatkiem czegos co nazywa sie “visionary planning”.
Mysle, ze by zmienic cokolwiek, trzeba odwazyc sie pomyslec o innej rzeczywistosci, o innej “prawdzie”. Trzeba wyrwac sie z koniecznosci dziejow (znow Dukaj ;)).
I temu ma sluzyc ta publikacja.

W kazdym razie, ja tak ja widze ;)